Mamowanie

Oto lista kilku popularnych szczepionek oraz opis ryzyka ich stosowania:

• szczepionka przeciw kokluszowi:
  zdecydowanie najniebezpieczniejsza szczepionka o największej liczbie udokumentowanych przypadków potwierdzających poważne reakcje niepożądane, takie jak: zapaść, drgawki, krzyk mózgowy, zapalenie mózgu, padaczka, poważne uszkodzenia neurologiczne, uszkodzenie mózgu prowadzące do  upośledzenia umysłowego, zaburzenia zdolności uczenia się, nadpobudliwość, zaburzenia zachowania, autyzm.
  istnieje znaczna liczba dowodów na związek tego szczepienia z przypadkami tzw. „zespołu nagłej śmierci łóżeczkowej”. prawdopodobieństwo wystąpienia zgonu po szczepieniu jest ponad 90 razy większe niż w przypadku naturalnego zachorowania na tę chorobę (10 zgonów rocznie na naturalny krztusiec i 943 po szczepieniu). skuteczność szczepionki nie została dowiedziona. pomimo szczepień, co 3–4 lata notuje się naturalny wzrost zachorowań. (lek. med. patrycja g. gayman)
• bcg (szczepionka przeciw– gruźlicza):
  zawiera glutaminian sodu, znany jako e 621 (neurotoksyczny, rakotwórczy). szczepionka ta w żadnym innym kraju europy zachodniej, poza francją, nie jest już obowiązująca. jej skuteczność nie została udowodniona. odnotowano natomiast szereg niebezpiecznych następstw związanych z osłabieniem lub podrażnieniem układu odporności.
  w tym pierwszym przypadku następstwem bywa ogólne osłabienie i spadek odporności na infekcje, ropienie w miejscu wkłucia, zmiany w okolicznych i odległych węzłach chłonnych aż po uogólniony, rozsiew prątków gruźlicy, skutkujący wielonarządową rozsianą gruźlicą, gruźliczym zapaleniem kości i szpiku. następstwem może być też toczeń. w tym drugim przypadku dochodzi do rozwoju alergii przejawiającej się jako zmiany miejscowe lub uogólnione:  wysypki skórne, wyprysk, pryszczykowe zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, astma, rumień guzowaty.
  w dobrze udokumentowanych badaniach indyjskich odnotowano więcej przypadków gruźlicy w populacji szczepionej, niż w nieszczepionej. (the lancet z 12.01.1980)
  nowe ogniska gruźlicy wykazują natomiast ścisły związek z poziomem życia chorej populacji. (i. sinclair)
• wzw (szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu b):
  choroba ta niezmiernie rzadko występuje u dzieci poniżej czternastego roku życia. szczepionka została wytworzona metodą manipulacji genetycznych  i nie daje aktualnie wystarczającej gwarancji bezpieczeństwa. jako środek konserwujący może być dodawany  thimerosal — związek rtęci.
  po podaniu szczepionki, istnieje możliwość wystąpienia wielu niepożądanych, poważnych skutków ubocznych, m.in: stwardnienie rozsiane, pogorszenie wzroku, różne choroby wynikającej z autoagresji, cukrzyca, wystąpienie nasilonej skazy krwotocznej, wstrząs anafilaktyczny, rumień wielopostaciowy, zapalenie stawów, tachykardia, skurcz oskrzeli. zakłady produkujące szczepionki donoszą o ich bezpieczeństwie, ale obserwacje ewentualnych powikłań były prowadzone tylko przez 4–5 dni, natomiast trzeba wiele tygodni czy miesięcy by rozwinęły się niektóre zaburzenia.
• szczepionka przeciw odrze, różyczce i śwince:
  zawiera: żywe wirusy odry, świnki, różyczki hodowane na zarodkach kurzych, neomycynę (toksyczny antybiotyk), żelatynę (częsty alergen), sorbitol.
  wydaje się nienaturalnym łączenie w jednej szczepionce tych trzech chorób, które nigdy nie występują jednocześnie. odporność nabyta po ich zaszczepieniu trwa krócej niż odporność nabyta po przebyciu choroby. w dodatku szczepionki te są bardzo nietrwałe i, na przykład, po wystawieniu na słońce tracą wartość. istnieje ryzyko rozwoju odry, świnki i różyczki w wieku dorosłym, co stanowi problem, ponieważ właśnie wtedy choroby te mają ciężki przebieg.
  ponadto, niezapadanie na choroby wieku dziecięcego wpływa niekorzystnie na rozwój system odpornościowego.
  możliwe, poszczepienne skutki uboczne szczepionki to, m.in: rumień, stwardnienie, ból gardła, odra o nietypowym przebiegu, omdlenie, zapalenie ślinianek, wymioty, biegunka, miejscowe powiększenie węzłów chłonnych, trombocytopenia, plamica, reakcje alergiczne miejscowe i uogólnione, reakcja anafilaktyczna lub anafilaktoidalna, obrzęk naczynioruchowy, zespół stevens-johnsona, skurcz oskrzeli, pokrzywka, zapalenie płuc, zapalenie stawów, drgawki, napady padaczkowe, parestezje, zapalenie wielonerwowe, polineuropatia, zespół guillaina-barrégo, ataksja, zapalenie mózgu wywołane przez ciałka wtrętowe wirusa odry (mibe), różne postacie zapalenia nerwu wzrokowego, w tym zapalenie pozagałkowe, zapalenie tarczy nerwu wzrokowego, zapalenie siatkówki, porażenie mięśni okoruchowych, zapalenie ucha środkowego, głuchota na tle neurologicznym, zapalenie spojówek, zapalenie jąder.

Dr Anna Sosnowska, źródło: Dziecisawazne.pl